AHU ÇAĞLAR

 

İsim Soyisim: Ahu Çağlar

Yaşınız: 36

Geçirdiğiniz operasyonun ismi: Tüp Mide

Ameliyat tarihiniz: 02 Nisan 2016

Ameliyat kilonuz: 103,80

Şu anki kilonuz: 64

Ameliyat olmadan önce kilo vermek için, ne gibi yöntemler denediniz?

Diyet, spor, Akapunktur

Ameliyat olma kararını nasıl ve neden verdiniz?

Zaten kendimi bildim bileli kilolu bir çocuktum. Hiçbir zaman zayıf ya da normal ölçülerde biri olmadım. İlkokulda bile 50 kg idim. Bu nedenle mahalledeki diğer çocuklar tarafından şişko patates yarım kilo domates diye dalga geçilen, ilkokulda çocuk parkına gittiğimde salıncağı kırarım diye bekçi tarafından salıncaktan indirilen bir çocuk olarak çocukluk ve ilkokul anılarım travmalarla doludur. Ortaokul döneminde diyetisyene gitmiştim o zamanlar biraz kilo verdiğimi hatırlıyorum ama kalıcı olmadı tabi ki. Sonra yine üniversite zamanlarında (ki o zamanlar 79 kg civarıydım) kendi irademle spor ve diyetle 20 kg kadar verdim ama tamamen aç kalma üzerine bir şey olduğundan dolayı yine kalıcı olmadı. Daha sonra yani üniversiteden sonra gece hayatı ve alkol ile tanıştım. Özelikle alkol ile tanıştıktan sonra zaten hiçbir zaman 75-80 in aşağısına inmeyen kilom zamanla 95-98 lere kadar çıktı. Bu saatten sonra artık sosyal yaşantım da sekteye uğramaya başladı iki adım atınca hemen yorulmaya başladım ve yanlış olduğunu bildiğim halde alkole biraz daha sığındım. Alkolün çok kalorili olduğunun farkındaydım içmemem gerektiğini, azaltmam gerektiğini biliyordum zira önceleri sadece haftada 1 olan sosyal içiciliğim zamanla haftada 3-4 gün olmaya ve alkolik olma boyutuna doğru gidiyordu. Evet Eğer bu ameliyatı olmasaydım kesin alkolik olurdum çünkü azaltmam gerektiğini, çok kalorili olduğunu ve bu nedenle kilo veremediğimi bildiğim halde içtiğim zaman düşünmüyordum ve içtikçe mutluydum ama bir yandan içtikçe daha da kilo alıyordum ve bu nedenle mutsuzdum artık tam bir kısır döngüye girmiştim. Ayrıca gece yemek bozukluğu ve duygu durum yeme bozukluğu dedikleri olay var bende zira ne zaman mutsuz olsam kendimi yemeğe veriyorum. Hatta bazen yemek yiyerek sanırım kendimi cezalandırıyorum yada belki de öldürmeye çalışıyorum diye düşündüğüm oluyordu aksi halde artık midem ağrıdığı istemediği halde kusana kadar yemek yeme ve içki içme olayımı başka türlü açıklayamıyorum.

Ayrıca ameliyat olmamı açıkçası benden çok babam istiyordu. Zira babam kilolu insanları hiç sevmez, belki de benim yüzümden kilo kendisinde takıntı haline gelmiştir. Kendisi yıllardır aynı kiloyu muhafaza edebilen birisidir ve kendimi bildim bileli güzel bir kız olduğumu ancak kilo vermem gerektiğini ama benim aksine gittikçe daha çok kilo aldığımı ve bu nedenle çok üzüldüğünü söylüyordu. O zamanlar bu konudan nefret ediyordum çünkü yediğim her lokmanın hesap edilmesi, her zaman bir şey demeseler bile o iğneleyici bakışları kendimi o kadar kötü hissettiriyordu ki. Tamam ben de biliyordum kilo vermem gerekiyor, az yemem, alkolü azaltmam gerekiyor ama ben o şekilde mutluydum ara ara hadi diyordum diyete gireyim dikkat edeyim falan ama olmuyordu yine acıkıyordum acıktıkça canım sıkılıyordu sadece yemek yerken ve içerken mutluydum ama yedikçe ve içtikçe de iyice kilo alıyor mutsuz oluyordum ve daha fazla içmeye yöneliyordum az önce de dediğim gibi tamamen bir kısır döngüye girmiştim

Sonra uzun bir süre düşündüm ameliyat olayını çünkü baktım 96 kilo olmuştum ve bana göre ekstra fazla yemediğim halde daha kilo almaya başlamıştım ve kendi çabamla kilo veremiyordum zira pazartesi başladığım diyete devam edemiyor salı günü bozuyordum o nedenle bu böyle gitmeyecek falan diye düşündüm. O nedenle ameliyata daha sıcak bakmaya başladım

Ameliyat olma kararınızı verdikten sonra neler hissettiniz?

Ben açıkcası ameliyat olma karar vermekte biraz zorlandım. Zira clubber bir hayatım vardı aktif gece hayatı olan bir insandım ki yaklaşık 5 yıldır falan alkol hayatımın merkezine oturmuştu. Bu nedenle ilk 6 ay hiç alkol alamayacak olma düşüncesi, daha doğrusu alkolden tamamen uzaklaşmak istemiyordum. Açıkçası bunu yapabileceğimi düşünmüyordum sonuçta bu benim keyfimdi. Bu nedenle ameliyat olayını ilk duyduğumda hayır istemiyorum dedim ben kendi kendime de kilo veririm diyordum zira arkadaşımın arkadaşı ile konuştuğumda kendisi gastrik bypass ameliyatı olmuş ama çok komplikasyon falan yasamış ölümden dönmüş üst üste 3 operasyon falan geçirmiş vs diye duymuştum ve korkmuştum açıkçası o nedenle ilk ameliyat olayını duyduğumda şiddetle karşı çıktım.

Daha sonra 4 yıl önce Tüp mide ameliyatı olan patronumun akrabası ile görüştüm. Kendisi ameliyat sonrası deneyimlerini benimle paylaştı, ben kendisine ameliyat hakkındaki çekincelerimi vs sordum. Alkolden korktuğum gibi sonsuza kadar uzaklaşmam gerekmediğini, kendisinin yine arada çikolata, alkol vs keyif falan yapabildiğini öğrendiğimde artık ameliyata karşı olumsuz düşüncelerimin hepsi gitmiş, kendimi ruhen daha hazır hissetmeye başlamıştım. Açıkçası ameliyat olma düşüncesinden hiçbir zaman korkmadım çünkü önceden de iki kere farklı operasyon geçirmiş bu nedenle ameliyat süreci narkoz durumu vs o konular hakkında bilgi sahibiydim.

Ameliyat öncesi, sonrası veya esnasında sizi çok etkileyecek bir anınız var mıdır?

Ameliyat sonrası eve döndüğümde geçmiş olsun demeye akrabalar  aile dostları vs geliyordu haliyle. Neyse ameliyat sonrası eve döndüğüm ilk hafta (sıvı ile beslediğim, yeme düzenine alışmaya çalıştığım ilk hafta)  çok yakın aile dostumuz eve geçmiş olsun demeye uğradığında beraber yaşadığım halam tamamen düşüncesizlik ederek (bana nispet yapar gibi) sanki birisi güne gelecekmiş gibi sarmalar, mercimekli köfteler, kurabiyeler vs bilimum en sevdiğim ve kesinlikle bana yasak olan şeylere masayı  donatmıştı. Ee haliye masanın o halini gördüğümde, deli gibi ağlamış, halama çok kızmış, uzun süre konuşmamış ve gelen misafirlerin de yanına çıkmamıştım.

Kilo vermeniz başladığında neler hissettiniz?

Kilo vermeye başladığımda kesinlikle kendimi daha hafif, daha özgür ve daha mutlu hissettim. Şuan 64 kgyum. Üniversite zamanında olduğum kiloya inmiş durumdayım. O nedenle çok mutluyum yaklaşık 15 yıl önce de bu kilolarda olduğumdan pek sürpriz bir kiloda değilim şuan açıkçası hedefim 55-56 o nedenle hedefime emin adımlarla ilerliyorum allahın izniyle. Bu arada ameliyat öncesi alkole olan bağlılığımı şimdi alışverişe kaydırmış durumdayım. Kredi kartlarım biraz ağlasa da en çok hoşuma giden şey ise alkolün eksikliğini hiç hissetmemek oldu. Şimdi 9. Ayımdayım istesem içebilirim ama canım hiç istemiyor bile aksine şuara kokusu bile rahatsız ediyor.

Ameliyat sonrasında ne gibi sıkıntılar yaşadınız ve bu sıkıntılarda  Bariatrik Lab ekibi size nasıl yardımcı oldu?

Açıkçası ameliyat sonrası hiçbir sıkıntım olmadı. Allahıma çok şükür ameliyatım gayet güzel, komplikasyonsuz geçti. Açıkçası en büyük sıkıntım su içmeyi deli gibi seven biri olarak ilk üç gün hastanede bir damla su içememek olmuştu. Ameliyat sonraki sürecimde Bariatrik LAB ekibi sağolsun her konuda çok yardımcı oldu. En ufacık bir sıkıntımda hepsi bir telefon uzağımdaydı.

Ameliyat sonrası yeni yeme alışkınlığınıza adaptasyon sürecinde neler yaşadınız?

Yeme düzenine ilk adaptasyon sürecimde ablam gerçekten benim en büyük yardımcım oldu. Kendisi sanki bir bebekmişim gibi bu dönem bana çok iyi baktı. Boğazımdan geçen her türlü sıvı ve püre gıdamı hiç üşenmedi hazırladı. Yine aile fertlerim yukarıda yaşanan hadiseden sonra bir şey yeme içme konusunda yeme içme olayını sadece mutfakta yaparak bana daha yardımcı oldular. Ameliyat sonrası ilk zamanlar gerçekten hiç açlık hissetmedim ama beyin her daim obez olduğu için gördüğü her türlü şeyi yemek, içmek istiyor haliyle o nedenle ilk bir ay boyunca yanımda birisinin bir şey yiyip içmemesi bana büyük destek oldu.

‘İyi ki ameliyat oldum’ diyor musunuz? Diyorsanız, kısa bir neden veya hikaye yazabilir misiniz?

 Bu ameliyat için hayatımda yapmış olduğum en iyi şey diyorum kesinlikle. Öncelikle şimdi daha zayıf, daha özgür ve daha mutluyum. Zayıflamak özgürlük derlerdi inanmazdım. Ama gerçekten artık daha özgür, daha az yorulan, 1 bucuk saat aralıksız yürüyebilen birisiyim.  Kendimi gerçi oldum olası seven birisiyimdir ama artık kendime olan güvenim yerine geldi kesinlikle. Şimdi düşünüyorum da yukarıda yazdığım gibi ameliyat öncesinde alkole bu kadar sıkı sıkıya bağlanmam son zamanlarda kendime olan güvenimi kaybetmem nedeni ile oldu zira ameliyat öncesi son 1 senemi hatırlıyorum da aynada gördüğüm şeyden artık nefret eder hale gelmiştim. Artık yürümek, uyanmak, yataktan kalkmak bile işkence haline gelmeye başlamıştı, sürekli bir depresif ruh haliyle ya alkol alıp düşünmeden sadece uyumak istiyordum yahut daha fazla uyumak için antidepresan ilaç alıyordum. Eğer o kafayla gitseydim kesinlikle alkolik olur depresif bir ruh haliyle 10 yıldan fazla yaşamazdım eminim. Bu nedenle de iyi ki bu ameliyatı olmuşum diyorum tabi ki, bu sayede hem sağlığımı hem de hayatımı kazandım buna canı gönülden inanıyorum.

Bariatrik Lab ekibine söyleyeceğiniz şeyler var mıdır?

Ameliyat öncesi ve sonrasında her türlü tahlil ve kontrollerimle ilgilenen, ameliyatı kusursuz bir şekilde gerçekleştiren ve hiçbir komplikasyon yaşamadan taburcu olmamı ve iyileşmemi sağlayan öncelikle Hocam Halil Coşkuna teşekkürü borç bilirim.

Yine yazmış olduğu” Sensin Obez Blogu”yla kendimi ameliyat olma fikrine ruhen hazırlanmama yardımcı olan Başar Şekerpare’ye, (ona özelikle teşekkür ediyorum çünkü yazmış olduğu blog  sayesinde neler yaşayabileceğimi okuyarak kendimi ruhen ameliyata hazırlayabildim kendimi ruhen hazır hissetmeseydim bu ameliyatı olamazdım)

Ve yine ameliyat öncesinde ve sonrasında bana bariatrik beslenme konusunda her türlü desteği ve yardımı yapan, doğru yolu gösteren hocam Nida Yıldız’a teşekkür ederim. Onlar olmasa bu 9 aylık süreci sorunsuz atlatamazdım.